Stilte in woorden

Tijdens het programma Landschap van Stilte komen soms ook mooie teksten op de voorgrond. Cellist Stijn Kuppens bracht een trilogie van gedichten van Johanna Kruit mee. Tijdens de Prikkelende Gedichtenwandeling las Rudi Robben eigen werk voor.

• Drie gedichten van ‘waterdichter’ Johanna Kruit (1940) 

Soms

Soms moet het wel
het losmaken van stilte
het op drift slaan van woorden.

Ook wind rukt wel takken af
water vreet aan duin.

Wat overblijft zal sterker zijn.

••

Het geheim

Soms is het ergens te horen. We luisteren
naar hoe het komt verscholen in een woord
of een gebaar: niets mag verloren gaan van
wat bestaat.

Stilte gonst er omheen wanneer het door
de kamer gaat want wat we met elkaar
verzwijgen wordt uitgesproken
minder waar.

••

Landschap

Alles heeft zijn plaats
het water van de rivier
de oevers ernaast.

Hoe een landschap soms oplost
als zout in water

verdwijnt naar later
waar het weer aankomt en
uitdooft alsof het niet bestaat.

Johanna Kruit (1940)

Waar de stilte loopt (van Rudi Robben)

De aarde ademt onder mijn voeten,
elk ritselend blad vertelt over rust.
De wind strijkt zacht langs mijn wangen,
zoals een hand die niets vraagt.

Ik hoor het water ruisend denken,
voel het gras bewegen zonder haast,
ruik prille regen in de lucht,
krijg hier niet snel genoeg van.

Met elke stap valt iets van mij af:
het moeten, het weten, het versnellen.
Wat overblijft is zo simpel:
mijn adem, mijn hartslag, mijn voelen.

De stilte is hier aanwezig,
zij wandelt mee,
tussen het ritselen en het ruisen,
tussen het luisteren en het zijn.

En daar,
waar het pad oplost in zonnelicht,
ontmoet ik mijzelf, 
vederlicht en zonder woorden.

Rudi Robben
10 2025